Het verlangen naar autonomie

De ideologische onderstroom van de kraakbeweging bij uitstek is het verlangen naar autonomie. Deze gedachte is anno nu, tientallen jaren na de kraak van het gebouw Van Ostadestraat 233 in de Amsterdamse volkswijk de Pijp, nog altijd springlevend. Zelf vorm geven aan de dingen die je belangrijk vindt in je leven, en zelf daarvoor de verantwoordelijkheid nemen.

Dat komt tot uitdrukking in de wijze waarop we het pand beheren en onderlinge relaties aangaan. Omgekeerd is het handen en voeten geven aan die attitude alleen maar mogelijk in een structuur als die we zelf praktiseren. Een van de belangrijkste aspecten daarbij is natuurlijk het feit dat de kosten voor huisvesting en onderhoud in het algemeen enorm gedrukt kunnen worden vanwege het erfpachtcontract dat in 1983 is afgesloten met de gemeente.

Dat maakt in de eerste plaats het voortbestaan van veel van de alternatieve kleinschalige bedrijvigheid in Ostade 233 mogelijk. Daarnaast geeft het ruimte om andere activiteiten te ontplooien naast en in het verlengde van de broodwinning (of die van anderen te ondersteunen), en tenslotte faciliteert het een beroepshouding waarin je bewust vorm kan geven aan je werk in plaats van erdoor geleefd te worden.

Het bewustzijn dat Ostade 233 een langdurig project is dat we met z’n allen dragen, heeft ervoor gezorgd dat zich in de afgelopen jaren nooit ernstige conflicten hebben voorgedaan; de sfeer in het pand wordt door de huurders als relaxed ervaren. Natuurlijk draagt niet iedereen evenveel bij aan het gezamenlijk nemen van verantwoordelijkheid, maar het zelfbeheer laat vele vormen van participatie toe. Zij die daarin actief hebben deelgenomen, hebben zich vele praktische en sociale vaardigheden eigen kunnen maken die weer te pas komen bij hun eigen ontwikkeling.

Tekst website: Alex van Veen, Rutger Post en Martin Vlaming
Foto’s: Jeroen Fles, Roeben Zwart, Alex van Veen, Stadsarchief en archief Ostade 233